БАЛАЛАЙКА ТАТАРЧА

**БАЛАЛАЙКА**

**(1-й куплет)**
Балалайка, три струны,
Как же ты красива!
Утешишь душу,
Заставишь плясать каждую душу.
Ты звенишь, плачешь, смеёшься,
С небом и землёй споришь.
В каждом звуке — Русь, простор,
В каждой ноте — наше поле.

**(Припев)**
Балалайка, балалайка —
Ты и сказка, и моя тайна.
Балалайка, балалайка —
Русский голос, светлый, чайный.
Ты звени, звени, играй,
Грусть-печаль прогоняй!
Балалайка — ты моя,
Свет и радость бытия.

**(2-й куплет)**
Пальцы дрожат, струны в такт,
В пляс выходит простор, контраст.
Кто-то плачет, кто-то пьёт,
А гармонь уже поёт.
Балалайка — как искра,
В ней и смелость, и пора.
В ней и юность, и седина,
И, как мать, она одна.

**(Припев)**
Балалайка, балалайка —
Ты и сказка, и моя тайна.
Балалайка, балалайка —
Русский голос, светлый, чайный.
Ты звени, звени, играй,
Грусть-печаль прогоняй!
Балалайка — ты моя,
Свет и радость бытия.

**(Бридж)**
С ней и в бой, и в мирный час,
С ней и свадьба, и Кавказ.
Она знает, как болит,
Как смеётся и грустит.
Три струны — три жизни нить,
Русь не может их забыть.
Балалайка — вещий лик,
В каждой ноте — свет и звон.

**(3-й куплет)**
Балалайка, не молчи,
В небо песню отпусти.
Пусть летит, пусть звенит,
Русское сердце живит.
В ней и поле, и река,
И берёза, и тоска.
Но тоска — светла, светла,
В ней — ответ, и здесь, и там.

**(Аутро)**
Балалайка… балалайка…
Ты звени, не гасни.
Ты — душа, ты — наша суть,
Балалайка, не забудь!
Три струны — и вечность в них,
И Россия — в них самих.
Балалайка… балалайка…
Пой, пока Земля-мать жива!

**(1-се куплет)**
Балалайка, өс ҡыл,
Ни тиклем һин матур!
Күңелде йыуатырһың,
Бейер һәр бер йән.
Һин сыңлайһың, илайһың, көләһең,
Күк менән ер менән алышаһың.
Һәр тауышта — Русь, киңлек,
Һәр нотала — беҙҙең баҫыу.

**(Ҡушымта)**
Балалайка, балалайка —
Һин дә әкиәт, һәм минең серем.
Балалайка, балалайка —
Рус тауышы, яҡты, сәйле.
Һин сыңла, сыңла, уйна,
Ҡайғы-хәсрәтте ҡыу!
Балалайка — һин минең,
Яҡтылыҡ һәм йәшәү шатлығы.

**(2-се куплет)**
Бармаҡтар ҡалтырай, ҡылдар таҡт,
Бейеүгә сыға киңлек, контраст.
Кемдер илай, кемдер эсә,
Ә гармун инде йырлай.
Балалайка — осҡон кеүек,
Унда ла ҡыйыулыҡ, ла заман.
Унда ла йәшлек, ла аҡ сәс,
Һәм, әсә кеүек, ул берәү.

**(Ҡушымта)**
Балалайка, балалайка —
Һин дә әкиәт, һәм минең серем.
Балалайка, балалайка —
Рус тауышы, яҡты, сәйле.
Һин сыңла, сыңла, уйна,
Ҡайғы-хәсрәтте ҡыу!
Балалайка — һин минең,
Яҡтылыҡ һәм йәшәү шатлығы.

**(Бридж)**
Уның менән һуғышҡа ла, тыныслыҡҡа ла,
Уның менән туй ҙа, тау ҙа.
Ул белә, нисек ауырта,
Нисек көлә һәм ҡайғыра.
Өс ҡыл — өс ғүмер ебе,
Уны Русь оноторға мөмкин түгел.
Балалайка — күрәҙә һыны,
Һәр нотала — яҡтылыҡ һәм сың.

**(3-сө куплет)**
Балалайка, өндәшмә,
Күккә йырҙы ебәр.
Осһон ул, сыңлаһын,
Рус йөрәген йәшәтһен.
Унда ла баҫыу, ла йылға,
Һәм ҡайын, һағыш та.
Ләкин һағыш — яҡты яҡтылыҡ,
Унда — яуап һәм бында, һәм унда.

**(Аутро)**
Балалайка… балалайка…
Һин сыңла, һүнмә.
Һин — йән, һин — беҙҙең булмыш,
Балалайка, туҡтама!
Өс ҡыл — һәм мәңгелек уларҙа,
Һәм Рәсәй уларҙың үҙендә.
Балалайка… балалайка…
Йырла, әлегә Ер-әсә тере!