ИРТӘМЕ-ҺУҢМЫ. - РАНО ИЛЬ ПОЗДНО

**«Рано или поздно»**

Рано или поздно я уйду в мир иной,
И оставлю лишь пыль частиц за собой.
Быль иль небыль — могут в нём сплести
Те, кто идут той дорогой за мной, позади.

Что останется после меня?
Только эхо, да свет, да тень.
Да слова, что врывались в поля,
Да любовь, что не знала измен.

Кто-то вспомнит — и вздохнёт,
Кто-то скажет: «Был человек».
Кто-то песню мою в миг запоёт,
Кто-то пустит по ветру мой след.

А мне всё равно — что там, что здесь,
Где правда, где вымысел, где ложь.
Главное — чтобы совесть, как мера, веры,
Чтоб в душе не осталось как нож запоры.

Рано или поздно — все уйдём,
Оставив лишь пыль да света, сборы.
Но пока мы идём — мы живём, в нём,
Где память — будет жить веках для опоры.
И где взойдут в нём былые всходы.

**ИРТӘМЕ-ҺУҢМЫ...**

Иртәме-һуңмы китәсәкмен башҡа донъяға,
Һәм ҡалдырырмын тик саң-туҙанды артымда.
Ысынмы, әллә төшмө — улар үрә алыр
Артымдан килгән шул юл менән.

Нимә ҡалыр минән һуң?
Тик аңғырау, яҡтылыҡ, күләгә генә.
Һәм һүҙҙәр, яландарға бәрелеп ингән,
Һәм мөхәббәт, хыянатты белмәгән.

Кемдер иҫләр — һәм ҡабаттан һулыш алыр,
Кемдер әйтер: «Кеше булды ине».
Кемдер йырымды шул мәлдә башлар,
Кемдер ергә елгә бирер эҙемде.

Ә миңә — барыбер, нимә унда, нимә бында,
Ҡайҙа дөрөҫлөк, ҡайҙа уйҙырма, ҡайҙа ялған.
Иң мөһиме — намыҫ, үлсәү кеүек, ышаныс,
Күңелдә бысаҡтай йәрәхәт ҡалмаһын...

Иртәме-һуңмы — барыбыҙ ҙа китәсәкбеҙ,
Ҡалдырып саң-туҙанды һәм яҡтылыҡты ғына.
Тик беҙ барғанда — беҙ йәшәйбеҙ, шуның эсендә,
Хәтер быуаттар дауамында тереклек итһен өсөн.
Һәм унда элекке үҫентеләр үҫеп сыҡһын.

*Иртәме-һуңмы...*
*Барыһы ла китәсәк...*
*Тик хәтер ҡала...*
*Яҡтылыҡ ҡала...*
*Һөйөү ҡала...*
*Мәңгегә...*