Сонца ў далонях

Ты прыйшоў, як ранiца ў двор,
На маіх руках стау цёплым святлом.
Кавам пахла, і мокры мур
Убіраў твой спакойны крок.

Твае вочы — быццам вада,
У якой не тоне мой страх.
Я трымала тваю далонь
І забывалася пра заўтра.


І сэрца маё,
Як вокны пасля дажджу.
І сэрца маё
Хiлiцца да цябе.


Светлае каханне,
Светлае каханне.
Ты — мой дом без сцен,
Светлае каханне.

Светлае каханне,
Светлае каханне.
Я ў тваіх руках
І не трэба назад.

У кішэні — жменя манет,
У цябе — сто ціхіх абяцанняў.
Мы смяёмся на пераходзе,
Дзе машыны гудзяць нізка.

І калі дзень цяжэе на плечы,
Ты кладзеш мне у вочы свой свет.
Нават цемра тут робіцца
Мяккай, як твой адказ.

І сэрца маё,
Як вокны пасля дажджу.
І сэрца маё
Хiлiцца да цябе.

Светлае каханне,
Светлае каханне.
Ты — мой дом без сцен,
Светлае каханне.

Светлае каханне,
Светлае каханне.
Я ў тваіх руках
І не трэба назад.

Калі ўсё навокал маўчыць,
Ты знаходзіш мой голас.
Калі зрываецца вецер,
Ты стаіш, як знак.

Няхай горад круціць свой дзень,
Няхай плыні нясуць нас далей —
Я ведаю: твой цёплы позірк
Не згасне ў маім святле.

Светлае каханне,
Светлае каханне.
Ты — мой дом без сцен,
Светлае каханне.

Светлае каханне,
Светлае каханне.
Я ў тваіх руках
І не трэба назад.