МАРС БАЛАЛАРЫ - ДЕТИ МАРСА

Рыжий песок, чужие ветра,
Два солнца в небе, пыль до утра.
Но смотрят вперед, не зная преград,
Семь пар глаз — как один отряд.

Старшая — с косой, взгляд как кремень.
Младший — с открытой душой, как день.
В медных и синих бронях стоят,
Словно отлиты из стали ребят.

Позади — купола, машины, роботы,
Первый их дом, их новая Родина.
Здесь не играют в войну и в мечты,
Здесь строят жизнь из песка и воды.

Им не нужны ни короны, ни троны,
Они — продолжение древней короны.
Тех, кто когда-то ушел в никуда,
Чтобы однажды вернуться сюда.

Они не боятся ни бурь, ни тишины,
Они — это мы, только из другой глубины.
Дети Земли, что ушли в небеса,
Дети Марса, чьи слышны голоса.

Пусть их дорога будет длинна,
Пусть будет трудна, но всё же ясна.
Они — наша гордость, они — наш ответ:
На вопрос, есть ли будущее или нет.

Ут ҡом, ят елдәр,
Күктә ике ҡояш, саң иртәгә тиклем.
Ләкин алға ҡарайҙар, кәртә белмәй,
Ете пар күҙ — бер отряд кеүек.

Олоһо — толомло, ҡарашы саҡматаш кеүек.
Кесеһе — асыҡ йәнле, көн кеүек.
Еҙ һәм зәңгәр броняларҙа торалар,
Ҡорос ҡойолған егеттәр кеүек.

Артта — көмбәҙҙәр, машиналар, роботтар,
Уларҙың беренсе йорто, яңы Тыуған иле.
Бында һуғышҡа ла, хыялдарға ла уйнамайҙар,
Бында ҡомдан һәм һыуҙан тормош төҙөйҙәр.

Уларға таж да, тәхет тә кәрәкмәй,
Улар — боронғо таждың дауамы.
Бер ваҡыт бер ҡайҙа ла киткәндәрҙең,
Бер ваҡыт бында ҡайтыр өсөн.

Улар дауылдан да, тынлыҡтан да ҡурҡмай,
Улар — беҙ, тик башҡа тәрәнлектән.
Күккә киткән Ер балалары,
Марс балалары, тауыштары ишетелә.

Уларҙың юлы оҙон булһын,
Ауыр булһын, ләкин асыҡ булһын.
Улар — беҙҙең ғорурлыҡ, улар — беҙҙең яуап:
Киләсәк бармы йә юҡмы тигән һорауға.