Bekir Çobanzade. Çubar Baraq: Şiir

Çubar baraq

Çubar baraq, üy aldında oturır,
Yahşılıqqa quyruq sallar, yamanlıqtan quturır.
Közçikleri pır-pır eter tanış körse, dost körse.
Mışıq, Şarik sofu bolur; açuvlansa, bir ürse...
Oşamay o şeherlernin şarigine, itine,
Öz ötmegin özü taba, öz işimen keçine...
Çubar baraq başın eger, dolaşır,
Öz eşini özü tabar, özü süyer, annaşır.
Zaman bolır bir havlansa bütün köyni qutarır,
Boğulğannı suvdan tutar, çimenlikke çiğarır...
Köp vaqitler gene faqir onmaslarğa horlanır,
"Haram köpek!" degen adı her qavğada qullanır...
Çubar baraq hiç maqtanmay, hiç cılanmay qartaya,
Közü caşlay, tişi qalmay, ayaqları mayşaya.
En sonunda "Geberdi!" diy, bir çuqurğa atalar,
Bir qaç cıl son çingeneler kemiklerin satalar...