ҠАРА ҠАШЛЫ - ЧЕРНОБРОВАЯ

Я имени её не знал.
Я знал — что брови её смоль.
Я знал — что вольная, как даль.
Я знал — она не будет моей.

Она пришла — откуда, кто её?
К реке спустилась в тишине.
На воду села, как виденье,
И мир затих в её тени.

Спросил я: «Ты чья?» — Она смеялась.
«Ничья. Я ветра. Я своя».
И встала. И ушла куда-то.
А я остался. И с тех пор —

Пишу о ней. Пишу упрямо.
Пишу, пока горит во мне
Тот взгляд, что был — как ветер вольный,
Как молния в ночной стране.

**(1-й куплет)**
Лицом была ты хороша, о дева,
Как утро мая, как рассвет в росе.
Играли кудри, как ночная молния,
А взгляд — как ветер, как рассказ в красе.

**(Припев)**
Ах ты, озорная, вольная девица,
Где мечты твоей предел?
В глазах — хмельная нежность, как водица,
В одном лишь сердце — пламя, что горел.

**(2-й куплет)**
Но головы склонить ты не хотела,
У окон не ждала своей судьбы.
Корона — воля, в сердце — звон и смелость,
Вперёд — одна дорога до зари.

**(Припев)**
Ах ты, озорная, вольная девица,
Где мечты твоей предел?
В глазах — хмельная нежность, как водица,
В одном лишь сердце — пламя, что горел.

**(3-й куплет)**
Не станешь ты седой женой у дома,
Внучат с крыльца не выйдешь провожать.
Твоя судьба — ветрам и струнам, дрёмным,
И песням, что тоскуют о тебе опять.

**(4-й куплет)**
Но кто-то вспомнит смех твой, как чудо,
И стан твой гибкий — как прибрежный камыш…
Чернобровая! Ты вольна повсюду,
Пусть миг — мгновенье, но миг — велик, малыш.

**(Финал)**
Я имени её не знал.
Я знал — что брови её смоль.
Я знал — что вольная, как даль.
Я знал — она не будет моей.

Ничьей. Своей. И ветра.
И песни, что поёт во мне.
Чернобровая. Вольная.
Не моя. Но — в моей душе.

*ҠАРА ҠАШЛЫ**

Мин уның исемен белмәнем.
Белдем — ҡара ҡашы һымаҡ ҡуйы.
Белдем — ирекле, алыҫ кеүек.
Белдем — ул минеке булмаясаҡ.

Ул килде — ҡайҙан, кем ул?
Йылғаға төштө тынлыҡта.
Һыуға ултырҙы, күренеш кеүек,
Һәм донъя тынды уның күләгәһендә.

Һораным: «Һин кемдең?» — Ул көлдө.
«Бер кемдең дә түгел. Мин елдең. Мин үҙемдең».
Һәм торҙо. Һәм китте ҡайҙалыр.
Ә мин ҡалдым. Һәм шул ваҡыттан —

Яҙам уның тураһында. Яҙам ныҡышмалы.
Яҙам, әлегә миндә яна
Ул ҡараш, ирекле ел кеүек булған,
Төнгө илдә йәшен кеүек.

**(1-се куплет)**
Йөҙөң менән һин матур инең, әй ҡыҙ,
Май иртәһе кеүек, ысыҡта таң кеүек.
Бөҙрәләрең уйнаны, төнгө йәшен кеүек,
Ә ҡарашың — ел кеүек, матур хикәйә кеүек.

**(Ҡушымта)**
Эх һин, шаян, ирекле ҡыҙ,
Хыялыңдың сиге ҡайҙа?
Күҙҙәреңдә — иҫерек наз, һыу кеүек,
Бер йөрәктә генә — ялҡын, ул янған.

**(2-се куплет)**
Ләкин башыңды эйеүҙе теләмәнең,
Тәҙрәлә яҙмышыңды көтмәнең.
Тажың — ирек, йөрәктә — ҡыңғырау һәм батырлыҡ,
Алға — бер юл таңға тиклем.

**(Ҡушымта)**
Эх һин, шаян, ирекле ҡыҙ,
Хыялыңдың сиге ҡайҙа?
Күҙҙәреңдә — иҫерек наз, һыу кеүек,
Бер йөрәктә генә — ялҡын, ул янған.

**(3-сө куплет)**
Аҡ сәсле ҡатын булмаясаҡһың өйҙә,
Ейәндәрҙе крыльцонан оҙатмаясаҡһың.
Яҙмышың — елдәргә һәм ҡылдарға, йоҡоға,
Һәм йырҙарға, һине һағынғандарға тағы.

**(4-се куплет)**
Ләкин кемдер иҫләр көлөүеңде, мөғжизә кеүек,
Һәм билеңде һығылған — яр буйы ҡамышы кеүек…
Ҡара ҡашлы! Һин ирекле һәр ерҙә,
Миг — мәл булһа ла, миг — бөйөк, балаҡай.

**(Финал)**
Мин уның исемен белмәнем.
Белдем — ҡара ҡашы һымаҡ ҡуйы.
Белдем — ирекле, алыҫ кеүек.
Белдем — ул минеке булмаясаҡ.

Бер кемдең дә түгел. Үҙенең. Һәм елдең.
Һәм йырҙың, миндә йырлаған.
Ҡара ҡашлы. Ирекле.
Минеке түгел. Ләкин — йәнемдә.