МИН — ТРУБАЛАРҘАН СЫҠҠАН ИМӘН — Я ДУБ ИЗ ТРУБ

Мин — трубаларҙан сыҡҡан имән.
Тамырҙарым — төтөндә,
Олоном — мейестәрҙән, япрағым — елдә.
Ҡояшты тишеп сығырға — миңә яңылыҡ түгел,
Металл аша тишеләм, көл менән һулайым.

Күк — ҡара көл менән ҡапланған, тик мин тере,
Сәтләүегем — йөрәктә, өҙөлөш кеүек.
Ваҡыт мине бөкмәҫ, яндырмаҫ —
Тик утта ғына минең ҡорос һәм гранит.

Мин урман түгел — мин ҡала имәне,
Хәтер менән үҫтем шау-шыуға һәм тынлыҡҡа.
Трубалар — бармаҡтар кеүек, ел — ҡан кеүек,
Һәр осҡонда — минең мөхәббәт.

Мин — трубаларҙан сыҡҡан имән — һынмаған, бөкмәгән,
Ботаҡтарым — сымдарҙа, ҡылдар кеүек.
Япраҡтарым — осҡондарҙан, күктә батҡан,
Тамырҙарым — асфальтта, харабалар йоҡлаған ерҙә.

Мине йүтәл дә, ваҡыт та ҡырҡып төшөрә алмай,
Был ергә үҫтем, үҙ тәнемә кеүек.
Хатта буран ҡысҡырғанда ла,
Мин беләм: көсөм — тәндә түгел, рухта.

Трубаларҙан — тигәне, иҫән ҡалған. Төтөндән — тигәне, һулаған.
Ҡоростан — тигәне, бөгөлгән, тик бирешмәгән.
Мин — ҡала имәне, мин — ситлектәр гербы,
Унда яҡтылыҡ ҡатышыу аша үтеп инә, сер кеүек.

Әгәр һин һораһаң: «Ҡайҙан һин?» —
Мин әйтермен: «Заводтан, көлдән, осоуҙан.
Ел уйнағанда йырлаусы трубаларҙан,
Һәм утта янған, тик янмағандарҙан».

Мин — трубаларҙан сыҡҡан имән, мин төтөндә үҫтем,
Тамырҙарым — янғындарҙа, төтөндә, саңда.
Олоным — ҡорос, япрағым — елгә,
Ә йөрәгем — ҡағыулы ҡыңғырау кеүек.

Урманда тыуманым, туғайҙа ла —
Завод пролеттарында, гудоктарҙа, төндә.
Мине ҡайын-ҡыҙҙар бәүелмәне —
Мине уттар һәм мейестәр сыныҡтырҙы.

Тик имән — имән булып ҡала яланда ла, ҡалала ла,
Тора, бөгөлмәй, яҡшылыҡ эҙләмәй.
Хатта ил өҫтөнә ҡараңғылыҡ килгәндә лә,
Унда ике балтаға етерлек көс бар.

Мин иҫләйем, олатайҙарым, һаҡаллылар,
Имәнән һуғыш карабын яһаған.
Ә уларҙың ейәндәре — трубаларҙан, туҙған, ҡарғышлы,
Барыбер төҙөйҙәр, барыбер йығылырға, ҡоларға юл ҡуймай.

Эй, мин — трубаларҙан сыҡҡан имән, ағас түгел, дан,
Ә хәтер, буй-һын, яҙмыш һәм яуап.
Мине ҡырҡып булмай, хатта тамырҙарымда — ағыу,
Мин — шул уҡ яландағы. Һәм шул уҡ алда,
Яҡтылыҡ миндә быуаттар буйы йәшәй.

*Трубаларҙан сыҡҡан имән...*
*Төтөн, ҡорос, ут...*
*Һынмаған, бөкмәгән...*
*Мәңгегә...*

РУСКИЙ ТЕКСТ
Я ДУБ ИЗ ТРУБ

Я дуб из труб. Корни — в дыму.
Ствол — из печей, лист — на ветру.
Солнце пробить — мне не впервой:
Рвусь сквозь металл, дышу золой.

Небо — в копоти, но я жив.
Жёлудь мой — в сердце, как прорыв.
Время меня не согнёт, не спалит —
Только в огне моя сталь и гранит.

Я не лесной — я городской,
Памятью врос в шум и покой.
Трубы — как пальцы, ветер — как кровь,
В каждой искре — моя любовь.

Я дуб из труб — не сломлен, не согнут,
Ветви мои в проводах, как струны.
Листья — из искр, что в небе тонут,
Корни — в асфальте, где спят руины.

Меня не срубит ни ржа, ни время,
Я врос в эту землю, как в собственное тело.
И даже когда завывает вьюга,
Я помню: моя сила — не в теле, а в духе.

Из труб — значит, выжил. Из дыма — значит, дышал.
Из стали — значит, гнулся, но не сдавался.
Я — дуб городской, я — герб окраин,
Где свет пробивается сквозь закалку, как тайна.

И если ты спросишь: «Откуда ты родом?» —
Я скажу: «Из завода, из гари, из взлёта.
Из труб, что поют, когда ветер играет,
И из тех, кто в огне, но не сгорает».

Я дуб из труб, я вырос в дыму,
Корни мои — в пожарищах, в дыму, в пыли.
Ствол мой — из стали, лист — по ветру,
А сердце — как колокол, сбитый с петли.

Не в лесу я родился, не в роще —
В пролётах заводских, в гудках, в ночи.
Меня не качали берёзы-подружки —
Меня закаляли огни и печи.

Но дуб — он дубом и в поле, и в городе,
Стоит, не гнётся, не ищет добра.
И даже когда над страною — невзгоды,
В нём силы хватает на два топора.

Я помню, как деды, бородатые,
Рубили из дуба набатный корабль.
А их внуки из труб, из ржавых, проклятых,
Всё строят, чтоб выстоять, чтобы не пасть, не упасть.

Эх, я дуб из труб — не дерево, слава,
А память и стать, и судьба, и ответ.
Меня не срубить, хоть по венам — отрава,
Я — тот же, что в поле. И тот же, что впредь,
Что в свет во мне живёт во веке лет..