ӨФӨ, БАШКОРТ КАЛАҺЫ

Өфө қалаһы, Ағиҙел йылғаһы ярҙарында,
Башҡортостан — иң бәхетле, киң ерем.
Күктә оса ҡарлуғас, ә йерҙә уйнай таң атҡанда,
Әсәйемдең төндәрҙә һөйләгән мөғжизәле хикәйәһе иҫтә.

Был ерҙә тарих менән хәҙерге заман осраша,
Мәсеттәр, театрҙар, парктар — барыһы ла бергә.
Һәр күпер, һәр урам үҙенең хикәйәһен һөйләй,
Өфө — башҡорт халҡының йөрәге, горурлығы.

Башҡортостан — тауҙар, далалар, урмандар иле,
Бал ҡорто оялашҡан, һарыҡтар көйөп ята.
Һәр ауылда — дуслыҡ, ҡунаҡсыллыҡ, йылы һүҙҙәр,
Был ерҙә кешеләр йөрәге — асыҡ, саф, бай.

Мин был ерҙә тыуғанмын — ҡош ояһындай йылы,
Әсәйемдең ҡулдары ерҙәге иң тәьҫирле дәғүә.
Өфө — минең өсөн иң яҡын, иң бәхетле төйәк,
Башҡортостан — мин китһәм дә, йөрәгемдә мәңге.

Аҡ таң атҡанда, Ағиҙел йылғаһы яҡтырғанда,
Өфө ҡалаһы уяна, кешеләр йөрәге ҡууана.
Был ерҙә тарих — иҫтәлек түгел, ә хәҙерге заман,
Башҡортостан — мин һине һөйләйем, һин миңә яҡын.

Өфө, Башҡортостан — иң бәхетле төйәк,
Һин минең өсөн — йөрәктәге мәңгелек ут.
Был ерҙә һәр кеше — бер ғаиләнең өлөшө,
Башҡортостан — һин минең өсөн иң яҡын, иң оло һүҙ.

Тауҙарҙа оса бөркөт, далала йөгере ат,
Башҡортостандың һәр бер почмағы — шиғыр, йыр.
Был ерҙә кешеләр йөрәге — асыҡ, саф, бай,
Ҡунаҡҡа өйҙә — иң тәмле аш, иң йылы ҡунаҡхана.

Өфө, Башҡортостан — иң бәхетле төйәк,
Һин минең өсөн — йөрәктәге мәңгелек ут.
Был ерҙә һәр кеше — бер ғаиләнең өлөшө,
Башҡортостан — һин минең өсөн иң яҡын, иң оло һүҙ.

Әсәйем һөйләй торғайны: «Башҡортостан — бәхет иле»,
Һәр бер бала ошо ерҙә тыуһа — ул бәхетле.
Мин был һүҙҙәргә ышандым — йөрәк менән, тулыһынса,
Башҡортостан — минең өсөн иң бәхетле, иң яҡын ил.

Өфө, Башҡортостан — иң бәхетле төйәк,
Һин минең өсөн — йөрәктәге мәңгелек ут.
Был ерҙә һәр кеше — бер ғаиләнең өлөшө,
Башҡортостан — һин минең өсөн иң яҡын, иң оло һүҙ.

Өфө — йөрәк, Башҡортостан — йән,
Был ерҙә мәңгелек бәхет, тыныслыҡ бар, һүҙһеҙ.


Перевод на русский язык:

Город Уфа на берегах реки Белой,
Башкортостан — мой самый счастливый, просторный край.
В небе летит журавль, а на лугу играет рассвет,
В памяти — чудесная сказка, что мама по ночам рассказывала.

Здесь история встречается с современностью,
Мечети, театры, парки — все вместе.
Каждый мост, каждая улица рассказывает свою историю,
Уфа — сердце и гордость башкирского народа.

Башкортостан — край гор, степей, лесов,
Пчелы вьют гнёзда, овцы спокойно лежат.
В каждом селе — дружба, гостеприимство, тёплые слова,
В этом краю сердца людей — открытые, чистые, богатые.

Я родился на этой земле — тепло, как в птичьем гнезде,
Руки матери — самое сильное заклинание на земле.
Уфа — для меня самый близкий, самый счастливый дом,
Башкортостан — даже если уеду, навсегда в моём сердце.

Когда наступает светлый рассвет, и река Белая светлеет,
Город Уфа просыпается, сердца людей радуются.
Здесь история — не память, а настоящее время,
Башкортостан — я говорю о тебе, ты мне близок.

Уфа, Башкортостан — самый счастливый дом,
Ты для меня — вечный огонь в сердце.
В этом краю каждый человек — часть одной семьи,
Башкортостан — ты для меня самое близкое, самое великое слово.

В горах летит орёл, в степи скачет конь,
Каждый уголок Башкортостана — стихи, песни.
В этом краю сердца людей — открытые, чистые, богатые,
Для гостя в доме — самая вкусная еда, самый тёплый приём.

Мама всегда говорила: «Башкортостан — земля счастья»,
Каждый ребёнок, родившийся здесь — счастлив.
Я поверил этим словам — всем сердцем, полностью,
Башкортостан — для меня самая счастливая, самая близкая страна.

Уфа — сердце, Башкортостана — душа,
В этом краю вечное счастье, покой, без слов.

Источник: https://poembook.ru/poem/3349038-%D3%A8f%D3%A8--bash%D2%A0ort-khal%D2%A0yny%D2%A2-j%D3%A8r%D3%98ge